صفای دل بمناسبت فوت مادر بزرگوارم
صفای دل
به صفای دل تو ، ماه دلم سوخته اسـت
رفتنت ای همه خوبی چه غمی ساخته اسـت
ابــتلا بـود مــگر هـجر عـزیز دل مـن
که چنین رنج عطش برجـگرم تاخـته است
آزمون های خـدا چون که نصـیبت گـردد
چون نگاهت به کـرم بود ، نظریافته اسـت
خود خدا گفت بشارت که صبوری اصل است
چون مصیبت برسد ، راه رضا سـاخته اسـت
دی ماه 1386
بنام خدا